بی ياری چشم

ديگه اين چشم‌های من ياری ديدن نداره !!!

به محض اين که دو دقيقه به مانيتور نگاه کنم ، چشم هام شروع می کنه به اذيت ! فعلاً تا به چشم پژشک مراجعه نکنم ، سعی می کنم بهش فشار نيارم. حالا اين که بنويسم يا نه با خداست. امروز کتاب معمولی هم می خوندم راحت نبودم و آخرش دچار چشم درد شدم ! خوبه که ديگه درس ندارم ! به علت مسائل کاليبری فکر نکنم حالا حالا ها برم دکتر مگر اين که کار به جاهای باريک بکشه ! به قول حافظ ( با يک شناسه  تحريف) :

شيوه‌ی چشمم فريب جنگ داشت / ما غلط کرديم و صلح انگاشتيم !!! ):

حال من در اين روزها

در پی گناه

آمار گيری

علم آمار هم علم جالبيست که در موارد جزئی هم نتايج خوبی به بار می آورد. مثلاً در مورد cousin های بنده (انگليسی گفتم چون شامل همه ی بچه‌های عمه و خاله و ... می شه). خوشبختانه دايی ندارم  (يعنی شبيه کسی نيستم و تک تشريف دارم D:) وليکن  از سه عنصر بقيه آنقدر cousin دارم که در وصف نگنجد.

از عمو و عمه اين حقير هيجده Cousin دارم !!!!! که از اين هيجده تا ، تنها و تنها دوتاش هم سن و سال خودم هستند . يعنی 18 = 2 ! بقيه رو خيلی کم می بينم چون يا اونقدر بزرگند که ازدواج کردند و حتی بچه دارند يا آنقدر کوچکند که نخود تشريف دارند ! البته ماکسيمم انحراف سن! از بالا و پايين فوقش ده سال هست !

از خاله ها هم  هشت تا cousin دارم که برعکس تقريباً همشون هم سن و سال خودم هستند ولی طرفه آنکه دو تاشون را تا حالا نديدم ! دو تاشون رو فقط يک ماه ديدم آن هم در دو پريود متفاوت ! دو تاشون رو به علت مشکلات عقيدتی سياسی اجتماعی روانی روحی ... ترجيح می دهم اصلاً رابطه نداشته باشم. می ماند دو تا . پس 8 =2

برآيندش هم می شه 2+2 = 4 که البته باز يکيشون هم ازدواج کرده که نهايتاً می شود سه تا ! پس خواهيم داشت => 18 + 8 = 26 = 3 !!!!!! خوب ديگه اين از آشناها ! از بيست و شش آشنای درجه يک که معمولاً از نزديکان آدم هستند در اين برهه زمانی فقط سه تاش به درد بخورند تا در آينده چه پيش آيد و چه در نظر افتد !

و اينک رهايی

به هر جا بنگرم تنها ته وينم

انگار ترم آخر

تلفن يا مصيبت

نوشتن

اين رو الان از اينجا کشف کردم . به نظرم جالب اومد . نمی دونما ولی فکر کنم يک جورايی مشکل من با اين گفتار حل شه ! علی رغم اين که هميشه معتقد بودم که برای دل خودم می‌نويسم  ولی فکر کنم قسمت دومش به من مربوط باشه ! احساس می کنم همش برگرده به عدم بازگذاشتن کامنت و کامنت ندادن خودم ! شايد به زودی دوباره بازش کنم و البته خودم هم باز شوم  !!!! اونجوری بهتره !

اگر نياز به نوشتن را حس می كنی ، و غير از تو هيچكس ديگر ، جز خالق ، بر راز آن واقف نيست ، بايد شناخت هنر و ساحری را خوب بياموزی:
هنر بی ريايی،
و سحر دوست داشتن آنها كه نوشته هايت را مي خوانند.


“جبران خليل جبران“

فوران هذيان

ديد و بازديد

اولين کبيسه وبلاگشهر

خوب به واسطه اين که امسال سال کبيسه هست و امروز سی‌ام اسفندماه تشريف داره ، بسی خرسندم که تو اين روز استثايی در حال آپديت کردن وبلاگم هستم ! افتخاريست که هر چهارسال نصيب افراد می شه ! با در نظر گرفتن اين که اولين وبلاگ ها هم عمری در حدود سه سال و اندی دارند می شه اين طوری برآورد کرد اين اولين سی اسفنديست که در تاريخ وبلاگ نويسی ايران ثبت می‌شه . به همين راحتی من تونستم خودم رو تحويل بگيرم !

در راستای اين خود تحويل گيری و الکی خوش شدگی سال نو رو خيلی جدی تبريک می‌گم و از صميم قلبم آرزوی سالی خوب برای همه (+ خودم D:)  و به طور کل کشور بيمار خودم -ايران- می‌کنم ! از همين الان لحظه شماری می کنم برای تحويل سال و اون زمان خاص که خيلی برام عزيزه . اونقدر که تو اين لحظه به خلوت نياز دارم شايد در شب های خاص مثل قدر نياز نداشته باشم ! فعلاً به علت اندکی خوندن کتاب تولدی ديگر (شجاع الدين شفا) بسيار عرب زده شدم و دعای تحويل سال رو که پارسال گذاشته بودم بی‌خيال می‌شم. ولی خداييش زيباست : يا محول الحول و الاحوال ، حول حالنا الی احسن الحال !

همواره شاديتان افزون و ايامتان قرين توفيق باد !

مصايب بی تلفنی

عواقب جو گرفتگی

خسته ام

به اون درجه از خستگی از شهر تبريز رسيدم که ديگه لبريزم از حس رفتن ! حالا هر چيز که بخواد به اين احساساتم لطمه وارد کنه در حد يک تهديد ناموسی هست ! و وظيفه برق غيرت هست که بدرخشه و بر سينه نامحرم بزنه . ولی چه سود که اين نامحرم متجاوز استادان دانشگاهمون هستند ! نمی دونم چه غلطی بکنم. دو تا درس داريم که سالی يک بار ارائه می شه ! من هم همه درس‌هايی که اين جوری نبودند رو با موفقيت پشت سر گذاشتم. درست اين دو تا درس رو تر زدم ! حالا اگه جفتش رو بيفتم با توجه به اين که  تنها يک درس می تونم به عنوان معرفی به استاد بردارم ، نه ترمه می شم! به همين سادگی ! ديگه نمی کشم تو اين تبريز بمونم ! بازهم دوستان دستی که کار از دست رفت !

خرم آن روز کزين منزل ويران بروم / راحت جان طلبم وز پی جانان بروم
نذر کردم گر ازين غم به در آيم روزی / تا در ميکده شادان و غزلخوان بروم

مشغله دانشجويی

گير از نوع سه پيچ

علامت سؤال

عجب دوره زمونه‌ای شده. خسته شدم از اين همه علامت سوال که تو ذهن وا مونده در حال وول خوردن و خود نماييست ! مگر يک آدم چقدر ظرفيت داره برای اين علامات !! علامت سوال‌ها به اين شرح هستند :

اين که اساساً امسال درسم تموم می‌شود يا خير ؟
اگر درسم تموم شد مشغول به کار شوم يا ادامه تحصيل ؟
اگر قصدم ادامه تحصيل هست رشته فعلی را ادامه دهم يا تغيير رشته بدهم ؟
اگر تغيير رشته دادم صنايع بخوانم يا مديريت يا حتی MBA ؟
اگر قراره که ادامه تحصيل بدم در ويران سرای ايران اين کار رو بکنم يا آبادستان فرنگ ؟
اگر قراره ايران ادامه بدم امسال برای کنکور بخونم يا سال ديگر ؟
اگر قراره ادامه تحصيل باشه -حالا در هر کجا- قراره تا کجا درس رو ادامه بدم ؟
تازه اين هم هست که اگه قراره به عنوان مغز فرار کنم D: کجا برم ؟ (کجا راهم می‌دهند !!!)
تازه هر کشوری رفتم مقدماتش رو چه جوری طی کنم ؟
بعد هم با اين شلم شوربا کارم در آينده چيست ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
و ... !

خسته شدم ديگه ! تازه اين‌ها اصليات قضيه هست ! کلی تبصره و مشکلات معيشتی منفردانه و مزدوجانه هم می‌شه بهش اضافه کرد !!!!! کمک !

آمان از وبلاج

استارت

برداشت آزاد

می‌رن آدما

در شلوغی‌های خلوتم

اين نيز گذشت !

دمی آب خوردن پس از بد سگال
به از عمر هفتاد و هشتاد سـال

نمی‌دونم چی بگم. همين تازه موفق شدم به نمره درخشان 12 برسم و از مشروط شدن وارهم. يعنی فط يک صدم کمتر هم مشروط بودم! فقط برای اين که آبروی خودم رو حفظ کنم!!!! بايد بگم بالای پنجاه درصد همکلاسی‌ها در خطر بودند . فوقش دو سه صدم از من بيشتر شدند وعلتش هم سخت گيری ديوانه وار استادان به علت يک تحصن در ماه‌های اخير بود. خدا رو شکر به خير گذشت.

يه اتفاق جالب افتاد. اونم اين که در دو پست پيش من حواسم نبود و نظر خواهی رو باز گذاشتم. امروز اومدم و ديدم که بله و کلی عشق و حال کردم. به خصوص از قسمت تشبيه نوشته‌هام به چسناله . واقعاً حالم خراب بود اون موقع و يه چيزی در همين حد بود. اميدوارم به زودی جواب همه دوستان رو بدم. چون هنوزم دارم از مکان مقدس کافی‌نت به روز می‌کنم و اصلاً خوشم نمياد از اين مکان.

اگه دم دستم بوديد همتون امشب شام مهمون من بوديد!

دلا بسوز

برای بار دوم دارم از کافی نت آپديت می کنم. دو تا علت داره اول اينکه بايد يک ساعت تو خيابون علاف باشم و دوم اين که تلفن خونه طبق معمول پولش پرداخت نشده و يک طرفه شده. کلاً از زمين و آسمون داره رو سرم ميباره. بدترين روزهاي زندگيم در حال گذره. در ترمي که به نسبت کمي در طول ترم درس خوندم تا معدلم بهبود پيدا کنه درست دارم مشروط میشم. همينم کم بود که دارم به اين افتخار هم نائل ميشم. هيهات که روزی ۵-۶ بار با ماشين حساب معدل می گيرم و فايده نداره. دو سه تا معجزه بايد رخ بده تا از اين مصيبت برهم. مشروط شدن به نوبه خودش اشکال نداره ولی اشکال وقتي پيش مياد که در دانشگاهی مشغول تحصيل باشی که در صورت مشروطي مثل دوران ابتدايی يه نامه می فرسته دم خونت که فرزند سرکار مشروط شده و حواستون باشه. آخ که در اين صورت ديگه روم نمی شه پام رو تو خونه بذارم و تا موقع فارغ التحصيلی همين تبريز می مونم. چی فکر می کنند و من چه می کنم. بدترين حالت وقتيه که بايد بري پاچه خاري استاداني که .... . که از من بر نمياد. فقط مي تونم دعا کنم و صبر.
اميدوارم به خير بگذره. بايد تحليل کنم که چرا در اين سه چهار ماه اين قدر دچار بدشانسي مي شم. در هر حال به قول معروف دلا بسوز که سوز تو کارها بکند. من هم می سوزم و دم نخواهم زد چرا که چو نيک بنگرم حکماً خير من در اين است!!!!!! هییییييييييييييييييی (از ته دل)

رابطه بين شعر و امتحان

ديشب کابوس وحشتناکی ديدم. خواب ديدم دارم از وبلاگ خودم ديدن می‌کنم و کسی که نمی‌بايست، بالا سرم ايستاده و من خبر ندارم. خلاصه تو همون خواب وقتی ديدم آدرس وبلاگم لو رفته و ديگه نمی تونم راحت باشم می‌خواستم سرم رو بکوبم به ديوار. البته يادم نمياد اين کار رو کردم يا نه. ولی کلی ترس برم داشت که نکنه تعبيرش اون چيزی باشه که نبايد. برای همين اومدم بگم اگه يه روز اومدين اين جا ديدين يه صفحه سفيد بيش نيست بدونين دردی‌کش مفلوک فنا شده و همه آرشيو رو پاک کرده ، رفته تا با يک اسم و آدرسی ديگر دوباره از صفر شروع کنه. با يک اسمی تو مايه‌های پاليکار يا زُمبه !!!!!
البته خيلی حدس می زنم که اين کابوس مربوط به فشار زيادی که امتحانات بهم وارد می کنه، باشه . با اين که امروز سر امتحان درسی که اميد نمره‌ی بالاداشتم، يه پام رو گذاشتم يه طرف ورقه و يه پا ديگه رو هم اون طرف ورقه، و خيلی شيک و تميز ريدم بهش ، ولی از امتحانات يه جورايی خوشم مياد. برای نتيجه‌اش هم خدا بزرگه !!

پارسال همين موقع‌ها بود که سخت ترين امتحان عمرم رو دادم و به برکت همين امتحانات من اولين شعر زندگيم رو گفتم. تا يه هفته بعد از امتحانات سرم گيج می رفت و تا دو هفته چشمام درست کار نمی کرد. از بس کم خوابی کشيدم و استرس داشتم. همون طور که اين جا گفتم پارسال دستشويی خونه‌ای که گرفته بوديم تو حياط بود و دقيقاً سر امتحانات بود که دمای هوا به منفی بيست رسيده بود. . ساعت‌ها پشت ميز نشسته بودم و وقتی برای رفع حاجت شال و کلاه کردم رفتم و برگشتم، مخم و يه جای ديگم دچار انجماد شد و ديگه کنترل کارها از سيستم خودآگاه به ناخودآگاه کشيد و من بی اختيار و بدون فکر چند خطی شعر گفتم که خودم کف کردم و دوست داشتم به سبک مرحوم باغچه بان (که در دوران بچگی برای فراموش نکردن شعرش اون رو با زغال روی ديوار نوشته بود تا يادش نره و کتک هم خورد براش) من هم روی ديوار بنويسم. البته يک اصلی هست که می گه مردم دو دسته اند؛ افرادی که شاعرند و افرادی که شاعر نيستند. افرادی که شاعرند خوب شعر می‌گويند ولی بقيه اگر بخواهند شعر بگويند شعرشان جفنگی بيش نيست. مال من هم جزء همين دسته بود. برای همين روم نمی‌شه بذارمش اين جا. شعرش تو سبک شعرهای سهراب بود که رگه هايی از جمله بندی های اخوان ثالث توش بود !!!!!! خوب اينم مزيت امتحان.
کلی زور زدم که باز سر امتحان تريپ وبلاگ ناله نشه ولی مثل اين که نمی شه!!!! فعلاً که اوضاع چُخ بی ريخت است!

اين هم شعری که خواننده گزيده کار، محمد نوری خونده . بی نهايت با اين آهنگش حال می کنم!! بعضی موقع که به اين آهنگ گوش می‌دم احساس می کنم دو بال سفيد (از اون‌ها که فرشته‌های مهربون!!!!! دارن) از پشتم در اومده و من در حال پرواز هستم به آن سوی ابرها ! صد البته در اين احساس کسی همرام نيست !

نمی شه غصه ما رو يه لحظه تنها بذاره
نمی شه اين غافله ما رو تو خواب جا بذاره
دلم از اون دلای قديمی ِ از اون دل‌هاست
که می خواد عاشق که شد پا روی دنيا بذاره

دوست دارم يه دست از آسمون بياد ما دو تا رو
ببره از اين جا و اون ور ابرها بذاره
من می‌خوام تا آخر دنيا تماشات بکنم
اگه زندگی برام چشم تماشا بذاره

بی تو دنيا نمی ارزه
تو با من باش و بذار
همه‌ی دنيا ما رو هميشه تنها بذاره

دلم از اون دلای قديمی ِ از اون دل‌هاست
که می خواد عاشق که شد پا روی دنيا بذاره

سبک‌های مختلف هذيان گويی

خدا می دونه که حالم چقدر بده. سردرد به علاوه گلودرد شديد همراه با آبريزش بينی که مرا ياد آبشار نياگارا ميندازه! نمی دونم آنفلونزا مرغیه، آفنلونزا گاويه يا شايد هم الاغی! (که آخری بيشتر محتمله) خلاصه نرفتم دانشگاه و کسی هم نيست که براش هذيان بگم. به حالت گيچ اومدم پشت کامپيوتر تا کمی بنالم؛ برای ياور هميشه مؤمن خودمم!

اول اومدم به سبک مشيری بگم ، من به تنگ آمده ام از همه چيز؛ بگذاريد هواری بزنم! چاره‌ی درد مرا بايد اين داد کند! بعد ديدم اون قدر گلوم درد می‌کنه که فرياد کيلو چنده؟ بعد گفتم به سبک نيما بگم غم اين خفته چند، خواب در چشم ترم می‌شکند يا به سبک سعدی که سر آن ندارد امشب که برآيد آفتابی، بعد گفتم دروغ چرا تا قبر آآآآ من مثل خرس می‌خوابم و چشمم اصلاً تر نيست. بعد خواستم به سبک اخوان بگم هوا بس ناجوانمردانه سرد است . باز ديدم من که جلو بخاری هستم اين حرف ها معنی نداره. يک کم هوس کردم به سبک شاملو بگم روئينه تنی هستم که راز مرگم اندوه عشق و غم تنهايی بود ، گفتم الانه که دماغم دراز بشه!
بد جو گرفتتم که برم تو کار خوش باشی حافظ مآبانه . خواستم بگم بيا تا گل برافشانيم و می در ساغر اندازيم؛ بعد ناخودآگاه به سبک سهراب گفتم دل خوش سيری چند؟ خلاصه هذيان‌ها ادامه پيدا کرد تا ديدم احساس دل نشينی با خواندن شعر بميريد، بميريد، مولانا بهم دست می‌ده و تصميم گرفتم برم بميرم. فقط اين رو بگم اگه فردا اومدم گفتم مرده بدم زنده شدم، دولت عشق آمد و من دولت پاينده شدم دروغی بيش نگفتم. عشقم کجا بود؟

اطلاعيه برای کار و خداخافظی به سبک تبريزی :
به يک دوشيزه قد بلند ( و البته خوشگل و ... ) برای پرستاری از اينجانب نيازمنديم. با حقوق و مزايای مکفی و البته پرداختن اضافه کاری!!!!!

شرمنده از هذيان گويی چرت و پرت من؛ خودآآآآآآآفظ !!!

-----------------
پی نوشت :
بعدها که مطلب رو حوندم گفتم نکنه اين جوری تعبير بشه که خدای نکرده اين شاعران هذيان می گفتند و من در حال تکرارشان هستم. منظور من تشبيه خودم به ديوانه ای بود که می خواد حرف های فلسفی بزنه. همين!

حافظ خدشه پذير ؟؟

يادمه اول کتاب های ادبيات دوره دبيرستان از اهداف کتاب می نوشتن : التذاذ ادبی! شايد با کمی خود تحويل گيری بتونم بگم، حافظ دقيقاً من رو به اون التذاذ ادبی می رسونه! (حالا نه همه شعرها). البته اين دليل اصلی ارادتم به حافظ نيست. بايد بگم حافظ به نوعی الگوی من در زمينه‌های عرفانيست هم چنان که منصور حلاج يا مولانا ! هميشه برام جالب بود که دوست و دشمن مشکلی با حافظ و حرف‌هاش ندارند . حالا اين که شعرهاش ايهام داره بحث جداييست ولی اون عرفانی که تو شعرهاش هست که همراه با عشقه واقعاً برای هر کسی جالبه! بعد از اين که تمام بت های وجودم رو شکستم؛ بعد از شکسته شدن بت اسلام و شيعه و اصلاً دين، حالا حافظ رو که عميقاً بهش اعتقاد داشتم کمرنگ شده می‌بينم!

فکر نمی‌کنم کسی تو محيط وبلاگ فعاليت داشته باشه و حداقل يک بار پاش به وبلاگ شبح باز نشده باشه! چند وفت پيش پس از دنبال کردن چند لينک سر از همين وبلاگ شبح در آوردم و پس از اون به صفحه حافظ از ديدگاه شاملو رفتم. وقتی اولين بند مطلب رو خوندم ، احساس کردم يک سطل آب یخ روم خالی شده. همون حرف ها کافی بود که من مجبور به بازنگری در تمام برداشت‌هام در شعرهای حافظ بکنم. اصلاً حرف‌های جناب شاملو رو نمی‌تونم قبول کنم ولی چيزی که هست اينه که بايد به حرف‌هاش فکر کنم! متهم ساختن حافظ به ريا در حالی که خود از مخالفيت آن بود کم چيزی نيست!

اما در مورد جناب شاملو و شخصيت بزرگ ايشون! هميشه ازش تعريف شنيدم. با بعضی شعرهاش واقعاً زندگی می‌کنم. از کتاب کوچه که انصافاً کار پر زحمتی هم بوده واقعاً خوشم مياد ولی تحليل‌هاش رو اصلاً قبول ندارم. احساس می‌کنم یه نوعی عداوت توش هست. يه تحليل هم در مورد فردوسی و ضحاک داشته که صدای خيلی ها رو در آورد. وقتی آدم به نوارش گوش می کنه احساس می کنه نيتش صرفاً تفسير نيست. هميشه خودش می‌دونست که تفسيرهاش سر و صدا می‌کنه ، پس جوری تفسير می‌کرد که انگار داره جواب اون ها رو می ده ، نه يک تفسير ناب و بی غرض! نمی دونم شايد اشتباه می کنم! خيلی بد شد که نوشتن اين مطلب مصادف شده با سالروز تولد شاملو (21 آذر) . يادش گرامی باد که واقعاً به گردن ادبيات ايران حق بزرگی دارد!

بعد از خدشه وارد شدن به تمام اعتقاداتم دارم رو همشون تجديد نظر می کنم . نه که اعتقاداتم رو از دست داده باشم ولی خلاصه زمان در حال گذر است بايد نو به نو خود را به روز کرد.به قول همين حافظ دوست داشتنی :
دست از طلب ندارم تا کـــام من برآيد
يا تن رسد به جانان يا جان ز تن درآيد

من به تنگ آمده‌ام از همه چيز

بعضی مطالب هست که خودمم نمی دونم چرا بايد اينجا بنويسم، چون کاملاً شخصيست و اصلاً نمی‌دونم چه پيامدی در ذهن خوانندگان داره ! فقط اين رو می‌دونم که چون در مراحل حساس و تعيين کننده زندگيم هستم و بايد تصميم بگيرم که در آينده می خوام چی کار بکنم ، خيلی تو فکر هستم. می خوام فقط يه جا باور ها و به واسطه آن احساساتم نوشته بشه . چرا که باورها و احساسات ما هستند که شرايط و اوضاع زندگی ما رو تعيين می کنه. خوب من که ديگه چيزی به نام دفتر خاطرات ندارم ، پس ... .

اونقدر بافتم که مطلب از دست رفت و اصلاً يادم رفت چی می‌خواستم چی بگم!" از خودم خسته شدم" اين جمله‌ای که خيلی تو ذهنم نقش می بنده. از همه چيزم خسته شدم. اين که فرصت‌های طلايی گذشته رو از دست دادم. اين که هيچ دستاوردی در اين چند سال اخير نداشتم. اين که وقتی خودم رو با دوستان هم سطح گذشته مقايسه می کنم خجالت می کشم! اين که الان بايد بشينم چيزهای پايه‌ای رو بخونم که قبل از دانشگاه برنامم اين بود تا اين موقع خونده باشمشون! لعنت بر سيستم آموزشی انگيزه کش ما. لعنت بر هر استاد و دانشگاهی که با کارهاش آدم رو از درس و زندگی در يه مقطعی زده می‌‌کنه! هيچ گاه نخواستم تو زندگی کسی رو لعنت بکنم . برای همين به جای اين حرف ها تصميم دارم دوباره شروع کنم.

فقط نمی دونم کجای کارم می‌لنگه که هی شروع می کنم يه چيز خرابش می کنه ! من هم سعی می‌کنم انعطاف پذير باشم و راه جديدی رو انتخاب کنم. ولی انگار پايانی برای مشکلات نيست. يه جورايی دارم فرسوده می‌شم. اگر اين باور رو نداشتم که با تجربه ترين افراد کسانی هستند که بيشتر از همه شکست خورده‌اند يا در زندگی هيچ وقت گذشته با آينده برابر نيست، شايد تا حالا مرده بودم. برای همين لذت می برم از همين مشکلات و از ناراحتی های تحميلی که به عنوان محرک ازشون استفاده می کنم.
برای همين هم هست يه جورايی از مشکلات خوشم مياد ، اگه با مشکل سر و کله نزنم چی کار کنم. هميشه دوست داشتم رو پای خودم بايستم. شايد علت اين که تو راهم کسی رو کمک حالم نمی‌بينم و تک و تنها هستم تلاش های ذهن خودم باشه!!

میگن يه کشيشی بود که می‌خواست رو کل جهان تأثير بذاره ولی نتونست. بعد گفت خوب رو کشورم، باز نشد. همين جوری دامنه اين مناطق کوچک‌تر شد تا به محله و اعضای خانواده رسيد ولی باز نتونست. اين جا بود که فهميد برای تأثير گذاری بر روی ديگران اول از همه بايد روی خودش تأثير بذاره و بعد گسترشش بده!

چند وقتی بود که تصميم داشتم خلاصه تئوری های موفقيت آنتونی رابينز رو بنويسم و خودم هم يه تبصره هايی بهش بزنم. ولی با خودم گفتم تا موقعی که خودم به موفقيت نرسيدم حق ندارم حرفی ازش بزنم. تا اين که دچار اين چالش‌های جدی شدم و ديدم چقدر خوب شد که ننوشتم! اميدوارم روزی بياد که با دلی آرام و قلبی مطمئن در مورد روش‌های رسيدن به موفقيت بنويسم! الان فقط می تونم از تلاش های آگاهانه خودم در راه موفقيت لذت ببرم، چرا که بعدها ممکنه به درد ديگران بخوره. و چه لذتی بالاتر از اين که آدم برای ديگران کار کنه و نه خودش!

ای وبلاگ دوباره می‌نويسمت!

درود
راستش فكر نمى كردم به اين زودى اين يك ماه بگذره. فكر نمى كردم دل كندن از وبلاگ و ننوشتن براي من يكى آسون باشه و فكر نمى كردم كه دلم اين قدر برای دوستانى كه از طريق وبلاگ پيدا كردم تنگ بشه . و البته از الطافشون نسبت به اين حقير واقعاً ممنونم.
دوستانى چند، در مطلب قبليم نظراتى دادند. راستش وقت ندارم از شرمندگيشون در بيام. ولى يك چيز به شوخي يا جدي مطرح شد بد نديدم توضيح بدم. اونم اينه كه من وبلاگ رو برای دل خودم مي نويسم ولاغير. اين كه مىگم وقت ندارم و تو يه مدت نمىنويسم خوب واقعاً نداشتم و از اين به بعد هم ندارم (حتى سرم شلوغ تر هم شده). ولي تصميم دارم دوباره بنويسم؛ البته با تغييراتى كه اون رو هم مىگم.

خوب هر جور بود گذشت و من در اين يك ماه انگار كس ديگرى شدم. فقط كافيه آدم بخواد تغيير كنه و به اون نقطه عطف برسه. دير بازى بود در خودم گم شده بودم و درجا مى زدم و نمي تونستم خودم رو پيدا كنم. شايد دو سال يا بيشتر . شايد به شكست نسبيم تو كنكور مربوط بود كه نه شكست بود و نه موفقيت؛ ولى بايد بسيار خوشحال باشم كه خيلي زود و قبل از اين كه فرصت هاى خودم رو از دست بدم از خودم خسته شدم.
تو اين يك ماه فقط خودم رو ساختم يا يه نوعي بازيابي كردم. تو وبلاگ بارها از ارادتم نسبت به آنتوني رابينز صحبت كردم. تو اين يك ماه تصميم به تغييرم مصادف شد با خوندن كتابي از تونى (آنتوني رابينز). كتاب موفقيت نامحدود در بيست روز. باور نمىكنين رهنمودهاي ساده اين مرد چه تغييراتي رو در من به وجود آورد. و البته بنا بر لطف خداوند! در اين ماه مشكلات زيادى هم برام پيش اومد كه با استفاده از راهكارهاي همين كتاب عملاً خيلي با اعتماد به نفس و سريع از پسشون بر اومدم. عمده ترينش اختلاف وحشتناكي بود كه بين من و هم خونه ايم پيش اومده بود كه واقعاً با تكيه بر حرفهاى تونى حلش كردم! بعدها در مورد كتابش خواهم نوشت و از كل كتاب خلاصه بردارى هم كردم. ولي به ضرس قاطع اعلام مي كنم اگه واقعاً مىخواين تغيير كنين و از خودتون خسته شدين در خريدن اين كتاب لحظه اى درنگ نكنين! و نيز البته در خوندن با حوصله آن!
مطمئناً اگر آدمى بخواد رو به سوي كاميابى گام برداره شانس هم به سراغش مياد. براى من يكى كه اين طور بوده. البته اين به ديد شخص بستگي داره تا ذهنش با قدرتش كار رو چه جوري پيش ببره. براي من يكى شانس اين بود كه با چند تا از بچه ها يك پروژه گرفتيم به طوري كه تا اول عيد بايد از خواب و خوراكم بزنم و شبانه روز روش كار كنم (البته پروژه فارغ التحصيلى هم نيست).
بزرگ ترين دستاورد اين يك ماه براي من تغييرات دروني بود. ولى انجام كارهايى مثل كارهاي عقب افتاده يكى دو ساله يا جبران حدودى عقب افتادگي درسي اين ترم و ... واقعاً لذت بخش بود. الان هم كه تصميم گرفتم دوباره بنويسم صرفاً به اين خاطره كه خودم رو آزمايش كنم و ببينم كدوم وزنه قوي تره. سنگين تر شدن كارهام يا تغييرات درونيم. آزمايشى كه بايد نتيجه دلخواهم رو به هر نحوى داشته باشه. هر چند واقعاً بر اين باورم که خيلی حق نوشتن ندارم يعنی اون قدر افراد خوب هستند که هر کی بخواد خودخواهانه بنويسه ناجور می شه.

در پايان شرمندم كه روده درازي كردم. تو اين يه ماه واقعاً به هيچ وبلاگي حتي وبلاگ خودم هم سر نزدم و از فضا كمي دور افتادم. ولي با تمام وجود دلم مى خواد افراد زيادى كه هستند و از خودشون خسته شدند و علي رغم ارادشون نمي تونن تغييرى بنيادي در خودشون به وجود بيارن رو به نوعى راهنمايي كنم. تفاوت افراد موفق و غير موفق در يك چيزه. اونم اينه كه در مغز افراد موفق به طور آگاهانه يا غيرآگاهانه، اصول ساده ولى مهمى نهادينه شده كه ديگران هم در صورت داشتن اون ابزارهای صددرصد ساده به موفقيت نائل مىشدن. كتاب "موفقيت نامحدود در بيست روز" نوشته آنتونى رابينز به خوبي روش نهادينه كردن اين اصول ساده ولى كارا رو آموزش مىده. (به خدا من هيچ نسبتى با نويسنده، مترجم يا انتشارات كتاب مزبور ندارم!)
راستی چرا وبلاگ‌های ما فقط به مشکلات می‌پردازند و به نوعی فقط مرثيه سرا هستند. بابا مشکلات رو همه می‌دونن اگه می تونين راه حل ارائه کنين. مثلاً چرا کسی رهنمودهای موفقيت ارائه نمی کنه. همش آه و ناله !

خوشحالم كه دوباره مي نويسم هر چند تو اين مدت در يك پريود زمانى وقتي داشتم از نظر روحى نابود مى شدم باز به دفتر خاطرات تعطيل شده رو آوردم. درد و دل آدم با هر كسي حتى خدا هم باشه به نظرم اگه نوشته بشه خيلي تاثير بيشتري داره (حداقل در نظر من).

جماعت من ديگه حوصله(وقت) ندارم !

خوب خيلی وقت بود که دنبال بهانه بودم. خيلی وقت بود که با خودم کلنجار می‌رفتم که آره يا نه!! خلاصه تصميمم رو گرفتم. تصميم گرفتم دوباره خودم را پيدا کنم و به تمرکز فکری که نياز دارم دست يازم. وقتی یه حجم کارهايی که بايد انجام می‌دادم ولی ندادم يا کتاب‌هايی که بايد می‌خوندم و نخوندم يا چيزاهايی که بايد ياد می‌گرفتم ولی نگرفتم ، حکم لازم می‌شود چيزی را که در اين مدت به اين کوتاهی‌ها دامن زده را تعطيل کنم. فعلاً یک ماه اين جا درش تخته هست. تا بعد تصميم بگيرم که برای هميشه باشد يا اين که موقت!!!!

هدف خيلی مثبتی از نوشتن وبلاگ داشتم. ولی ديدم داشتم خودم رو سرکار می‌گذاشتم. من خيلی کوچک‌تر از آن هستم که بخواهم مطلبی را بنويسم که ديگران هم بخوانند. فعلاً بايد ياد گرفت. دوست دارم وقتی را که سر نوشتن مطالب نه چندان مفيد صرف می‌کنم ، به آموزش و ياد گيری اختصاص بدم.
هنوز هم واقعاً دل کندن از وبلاگ کار آسونی نيست به خصوص برای من که اگر حالم گرفته باشد بايد به هر نحوی بنويسم. ولی انصافاً کلاس‌های دانشگاه از صبح تا غروب و در شش روز هفته همراه با درس‌های سنگين و پايه‌ای کمرم را خم کرده است. علاوه بر آن دو جلسه تمرين ورزشی در هفته که بعد از آن هلاک خواب می‌شوم. به همه اين ها کلاس موسيقی و لزوم ياد گيری برنامه‌های گسترده کامپيوتر مرتبط با رشته‌ام و البته مشکلات زندگی دانشجويی را اصافه کنيد. يک ترم را اين گونه طی کردم و اگر امتحانات تا شهريور تعويق نمی‌افتاد چه بسا با سر به زمين می‌خوردم. اما نمی‌خواهم آينده جای افسوس باشد!!!

اميدوارم در راه رسيدن به رسالت‌هايی که بر دوش خود احساس می‌کنم (درست يا اشتباه) بتوانم گام‌های موثر را بردارم! اميدوارم!!

تو اين يک ماه اصلاً به اينجا هم نميام و فقط شايد e-mail هام رو چک کنم. امری داشتين نامه بدين!!!

به قول يکی از دوستام تو اين مدت اگه خوبی از من به شما رسيده اشتباه شده و اگه بدی رسيده حقتون بوده !!! D:

همواره شاديتان افزون و ايّامتان قرين توفيق باد!!!!!

-------------------------------

نمی‌دونين چقدر با عکس احساس هم‌ذات پنداری کردم . شرايط فعليم دقيقاً مثل اين کاميون بدبخته !!!!!!!

مشکلی به نام رفع حاجت

معمولاً سعی می‌کنم در مواجهه با مشکلات کم نيارم و ازشون استقبال کنم. يکی از سختی‌های باحال روزگار که بيشتر باعث خنده‌ام می‌شد خونه ‌قبليمون بود. چون دست‌شويی و حتی حمومش تو حياط بود. و اون سال هم هوای تبريز نامردی نکرد به سردترين دما در چند سال اخير رسيد. اون جا بود که در هوای منفی بيست درجه رفع حاجت هم برای خودش کفاره بود. واقعاً همت می‌خواست ساعت دو سه نصفه شب در حالی که داره مثانه‌ات می‌ترکه بی‌خيال دست‌شويی بشی و بری تو رخت خواب بتمرگی. صبح هم که از خواب بيدار شدی صورتت رو تو آشپزخونه بشوری و بقيه کار رو دانشگاه انجام بدی!!! معمولاً کلی لباس مثل کلاه و شال گردن و ... دم در می‌گذاشتيم تا برای يک کار دو دقيقه‌ای ازش استفاده کنيم. نتايج جالبی که در اين مدت کسب کرده بوديم اين‌ها بودن:

(1) اولين تجربه اين بود که آب تو لوله یخ می‌زد. می‌تونين پيش بينی کنين که اين اتفاق برای کسی که نمی‌دونه که ممکنه چنين چيزی به وجود بياد چقدر می‌تونه مزخرف باشه!! وقتی کارت رو کردی و ... .

(2) اوائل سعی کرديم آب رو يه خورده باز بذاريم تا يح نزنه ولی بد ديديم که آب در حال بيرون آمدن همون جوری تو راه هم يخ می‌زنه! که اين مشکل با بخاری علاءالدين حل شد. هر چند بعدش تمام لباس‌ها بوی دود گرفته بود.

(3) مشکل بعدی اين بود (قبل از شاهکار بخاری) که مايع دستشويی هم یخ می‌زد. یعنی آب رو با استفاده زياد يه جوری می‌شد که يخ نزنه ولی اون رو نه. روی ظرف مايع رو خوندم ديدم بيچاره‌ها نوشتن تا دمای منفی پنج درجه. خوب مال ما پانزده درجه کاستی داشت!!!!!

(4) مشکل ديگه موقع ريش زدن بود. وقتی شير آب گرم رو باز می‌کردی اون قدر بخار می‌کرد تو آينه چيزی نمی‌شد ديد!

(5) اين رو مطمئن نيستم. يه خورده ضايع هم هست. خوب واقعيتيه که دمای بدن 37 درجه هست. خوب تو اون هوا بخارات ناشی .... . می‌تونه موجب مريضی بشه؟؟؟؟؟

(6) اينش خيلی جالب بود. مسواک رو که از دهنت بيرون مياوردی مثل آب صد درجه بخار می‌کرد!!!!!

(7) در دست شويی آلومينيومی بود. بعضی‌موقع بخارها که يخ می‌زدند، در باز نمی‌شد وبايد با مشت و لگد بازش می‌کرديم.

(8) تو فريزر ديدين که دستتون خيس باشه بهش می‌چسبه؟؟ دست ما هم اگه خيس می‌بود به در می‌چسبيد . خيلی فجيع تر البته چون دست تو سرما طاقت درد رو نداره!!!تازه دما خيلی سرد تر از دمای فريزر بود.

کسی می‌دونه چرا قديما دست شويی رو تو حياط می‌شاختند. جالب اين جا بود که خونه ما قديمی هم نبود. تو اون کوچه رسم اين بود!!!!! امان از اين تبريز!!!!

خود زنی

هميشه بهم گفتند که به کسی نگو آشپزی بلدی. چون ممکنه در آينده به گوشم حاج خانومت برسه و مسئله ساز بشه. خوب وقتی وبلاگ مزه رو راه انداختم خيلی با آينده خودم بازی کردم!!!!! ولی خوب چون بنده با حاج خانوم اين حرف ها رو نداريم. به گوشش هم بعدها نرسه خودم بهش می‌گم بذارين به قول معروفِ گر جهنم می‌روی مردانه رو ، اصلاً فلسفه وبلاگ آشپزی رو بگم!! البته برای تنوير افکار عمومی و نه مثل قبل تشويش!

من همين جا اعتراف می کنم اين حقير عاشق آشپزی هستم. البته اگر از روی علاقه باشه ولی اگه به زور باشه عمراً. يادم مياد کوچيک که بودم هميشه مادرم رو مجبور می‌کردم کيک يا شيرينی درست کنه و خودم هم بهش کمک می‌کردم. بعدها که بزرگ تر شدم می‌نشستم دستورات آشپزی که در برنامه تصوير زندگی و برنامه خانواده می‌دادند می‌نوشتم و بقيه رو زور می‌کردم که با هم آزمايششون کنيم.
ديگه از اين بالاتر چی می‌خواين. يه بار که مشغول درست کردن نوعی شيرينی بوديم به خاطر کاری همه بايد می‌رفتند و من تنها بودم خونه با يه خمير که بايد با دست ورز داده می‌شد. در حال انجام کار بوديم که آیفون زنگ زد. دست بر قضا دستگاه خراب بود و بايد می‌رفتم دم در. خمير هم نبايد ول می‌شد. خلاصه با ننگ تمام کاسه به دست رفتم در رو باز کردم ديدم دوستام هستند. ديگه بقيه ماجرا رو حدس بزنين!!
خلاصه بگم هنوزم که هنوزه می‌تونم ادعا کنم خيلی از نکته های آشپزی که من می‌دونم خيلی از دخترهای الان نمی‌دونن!!! چيزهايی مثل اين که تخم مرغ رو چه جوری بزنيم کيک پف کنه، اگه سس درست کردی و بريد بايد چی کار کنی، آرد رو چه جوری و کی بايد تو مواد کيک ريخت و دسرهای چند رنگ و ... هزار جور نکته که اميدوارم در زندگی زياد به دردم نخوره!!!!!!!! يه وقت شايد مجبور شدم بعد از فراغت از تحصيل يه رستورانی، قناديی چيزی زدم! دردی کش شيرينی فروش!!!
در هر حال همين افکار همراه با مشکلات زندگی دانشجويی باعث شد وبلاگ مزه رو را ه بندازم. هر چند واقعاً وقت ندارم و دو سه تا پست بيشتر نداشته که زحمت بيشترشو پانته‌آ کشيده! نمی‌دونم چی کار کنم. اگه ببينم واقعاً نمی‌شه ادامه بدم بايد تعطيل کنم!!!

صاحب خونه ما !!

صاحب‌خونمون يه دختر خوشگل و ترگل ورگل داره که من و هم‌خونه‌ايم کلی براش نقشه کشيديم!!! D: چون مبنا و اساس وبلاگ رو بر صداقت گذاشتم می‌خوام در کمال جسارت بگم چه نقشه‌های خفن و غير انسان دوستانه‌ای براش کشيديم!!!

تا افکارتون منحرف نشده (بعيد می‌دونم) ذهنتون رو روشن کنم! دخترشون سه- چهار سالشه و خيلی بامزه و تپل مپله. طبق نقشه، قرار شد اگه من تنها گيرش آوردم يه گاز اساسی لپش رو بگيرم تا گريه‌اش در بياد. و هم‌خونه‌ايم هم فقط کافيه يه شکلک براش دربياره تا به راحتی گريه کنه.( اضافه می‌کنم اگه برای من و شما هم شکلک دربياره گريمون می‌گيره!!!). علت اين نقشه ها هم اينه که موقعی که ما امتحان داشتيم اون قدر با بچه های همسايه بازی کرد و بلند حرف زد (صد البته به زبان ترکی) که ديوانه شده بوديم و اشکمون داشت درميومد!!! حالا انجمن نمی‌دونم مبارزه با کودک آزاری نياد گير بده ، ما عزممون خيلی جزمه!!!!

هميشه می گفتند دخترها خيلی خوب بلدند پدرانشون رو خر کنند. تا اين که علناً بهم اثبات شد. همين دختر صاحب خونمون وقتی قراره با باباش صحبت کنه با اين سنش اون قدر ناز می‌ده به حرف‌هاش، که من با اين که ترکی بلد نيستم کاملا‌ً می‌گيرم. جالب‌تر اين جاست که اثر اين خر شدگی در پدر ( همون صاحب خونه) به وضوح مشهوده !!!!!!!

خلاصه من يه خورده نسبت به اين صاحب خونه حساسيت دارم. چون زياد بلوف می زنه. يه سری از وسائلشون به علت آماده نشدن خونه خودشون پيش ماست. ما هم مرامی کوتاه اومديم. هر دفعه کاری داره با ما می‌گه دست پخت خانوم خيلی خوبه. هر وقت جابه‌جا شديم براتون هر دفعه آشی ، چيزی می ديم (تمام اميدمون اين بود که در ايام امتحانات اين کار رو بکنه! ولی دريغ ...!). خلاصه اون قدر تعريف می‌کنه که من هوس می کنم با خانومش رقابت کنم. يعنی اگه چيزی داد من هم يه چيز درست کنم برگردونم. چيز زيادی بلد نيستم ولی اگه دستور غذايی داشته باشم اون قدر بارم هست که از پسش بر بيام . به نظر شما رو کم کنی کار کنم؟؟؟؟؟ البته من يکی از طرفداران کوفته تبريزی هستم. کی ميشه اينا کوفته بدن به ما D: P: !! اون وقت به قول فيلم زير نور ماه بايد بگيم : آخ جون کوفت!!!

ولی کرمم گرفته از خانوم صاحب خونه برای همکاری در وبلاگ مزه دعوت به همکاری کنم. به آشناها که نمی‌تونم بگم. بعد هم آخرش بگم با تشکر از خانوم صاحب خونه و بچه محل‌ها !!!!

توضيح عکس :
دليل اولش اين بوده که ارادت زيادی به عکس دارم. واقعاً زيیاست!
دليل دوم هم برای گمراهی و تشويش اذهان شما در نگاه اول بود!!!

اغتشاشات ذهنی

دلم می‌خواد سرم رو بکوبم به ديوار. خدايا چی کار بايد بکنم!!!! قبلاً درباره‌ی يه نفر توضيح دادم و جکايت‌هايی که بر ما رفته بود!!! بعد از کش و قوس های فراوان الان به من نامه داده و از من درخواست کمک کرده. از يه طرف می‌ترسم يه خرده بهش رو بدم و از طرف ديگه هم دلم می‌سوزه و هم احساس مسئوليت می‌کنم ! يه سری مسائل رو از من پرسيده که من خودم هم توش مشکل دارم. نمی دونم. دارم ديوانه می‌شم . اينم از اون آزمايش هايست که آدم بايد هر جوری هست پسش بده! باور کنين وقتی موقعيت های زندگيش رو توضيح می ده و اين که چه مشکلاتی داره و نهايت آرزوهاش چه چيزهايست اصلاً اوضاعم بهم می ريزه!!!!!!! وای من چی کار بايد بکنم!!!! من تا دو سه روز تعطيلم!! بايد فکر کنم! همين! برام دعا کنين که بتونم کاری براش بکنم و براش دعا کنين! چون حرف من براش حجته و از من خواسته راه زندگيش رو تعيين کنم! يکی بياد راه من رو تعيين کنه!!!!! لعنت بر ما که اين قدر نسبت به اطرافيانمون بی تفاوت شديم! اه دارم چرت و پرت می نویسم! فعلاً با اجازه!

مسئله آدم شدن!!

چه شروع دل‌انگيزی برای ترم جديد!!! ده روز اول رو کامل غيبت کردم ( باکمال افتخار!) روز اول که اومدم دانشگاه در اولين حضور افتخارآميز استاد نيومد. امروز هم (با کمال افتخارتر!!) کلاس ساعت ده و نيم رو خواب موندم!!! خوب سالی که نکوست از بهارش پيداست! چقدر تصميم داشتم که اين ترم آدم بشم. خوب سختی‌هايی که پايان شيرين داشته باشند زود از خاطر می‌روند. انگار نه انگار همين ديروز داشتم از امتحانات به علت درس نخواندن در طول ترم می‌ناليدم! اينجاست که می‌گن پينوکيو آدم شد من هنوز آدم نشدم!!!!!!
پی‌نوشت:
ولی خوب به قول سعدی:
دمی آب خوردن پس از بد سگال
بـه از عمر هفـتاد و هشتاد سال
(همون ماست مالی!)

اولين عشق

بعد از اين که ديدم هر وبلاگی می‌ری يه بحثی در مورد عشق و مباحث مربوطه داره ، دلم رو زدم به دريا گفتم بذارما هم قاطی مرغا بشيم!!!
چند وقت پيش خبر ازدواج کسی رو بهم دادند که با شنيدنش کلی خوشحال شدم ، چون ارادت خيلی خاصی بهش دارم. راستش رو بخواين اين دختر خانوم اولين کسی بود که من خيلی جدی عاشقش شده بودم!!!! D:
نمی‌دونم اون موقع‌ها چند وقت بود که خواب و خوراک رو از من گرفته بود. خوبيش اين بود که تابستون بود و لطمات درسی برام به همراه نداشت! ولی عجب دوره‌ای بود. چه افکاری که به ذهنم خطور نمی‌کرد. آی که يادش بخير! شانس اصليم اين بود که اقدامی نکردم و همه چيز رو به آينده موکول کردم. در واقع روم نمی‌شد. همين تصميم باعث شد که به تدريج کمتر بهش فکر کنم. با گذشت زمان و برخوردهايی که بعدها از او ديدم با کمال تعجب ديدم چقدر از رفتار و اخلاقياتش بدم مياد و با اون چيزی که من فکر می‌کردم زمين تا آسمون فرق داره. برای همين خيلی به اين فکر کردم که چرا من اون قدر الکی و سر هيچ و پوچ (و البته مقتضيات دوران بلوغ) عاشقش شده بودم. واقعاً به طور جدی سعی کردم دليل اون عشق بچه‌گانه رو دريابم و اين که چرا من به ظواهر دل بسته بودم. خلاصه در نتيجه همين تفکرات بود که من يه خرده و خيلی کم عاقل و واقع بين شدم و اين مسأله برام مثل يک واکسن ضدعاشقی شد. چرا که بعد از اون تا حالا حس عشق نسبت به کسی رو تجربه نکردم در حالی که اين دل همون دله!!! جالب اينجاست که همين باعث شده هر کی رو می‌بينم به سبب همين تفکرات اصلاً توجهی بهش نمی‌کنم چون ممکنه اين هم تو زرد از آب دربياد. در نتيجه باز هم به خاطر پيروی از عقل از جانب دوستانم متهم به سنگ دلی تؤام با سخت سليقگی شدم!
علی‌ ایّ حال اميدوارم خوشبخت بشن و به پای هم پير؛ چرا که شنيدم سر يک قضيه عشق و عاشقی اين اردواجشون صورت گرفته! بازم ازش ممنونم!

نمی‌دونم چرا اين قدر خر شدم و اين مطلب رو نوشتم. جون حاجی کسی من رو نميشناسه که؟؟؟

شگفتا در سر ما شورش عشق جنونی بود، اما عاقلانه!

پی‌نوشت :
بايد اعتراف کنم از يک چيز خيلی بدم مياد. اونم اينه که کسی من رو با افرادی مقايسه کنه که من خودم در کل باهاشون مشکل دارم. برای همين اعتراف می کنم چند نظر داده شده در نوشته فوق، که کاملاً صادقانه و برای دل خودم نوشته بودم، خيلی برام جالب نبود !!! چون من با يک هدف ديگه اون رو نوشتم ولی نظرها جز در يکی دو مورد يه جور ديگه بود!!!
منظور من از اين که اون دختر با اون چيزی که من می‌خواستم فاصله داشت ، اين نبود که دختر بدی بود! من از اون تريپ اخلاقيات خوشم نميومد. هر چی من می‌خوام مطلب در اين مورد ننويسم که نگن يارو دوکون باز کرده نمی‌شه. بابا به خدا دختر خوبی بود و هست. تازه من اين قضيه رو نه به کسی گفته بودم و نه اصلاً صحبتی با خودش کرده بودم و اصلاً روحش هم از چنين احساسی خبر نداره. اين را هم اضافه کنم که بنده خيلی نزديک به گوشت بودم که هيچ دم دهنمم بود! من هم هميشه در زندگی سعی کردم از کسی بد نگم حالا دختر باشه يا پسر. همون طور هم که گفتم اصلاً دور عاشقی از اين دست را خط کشيده‌ام. خواهش می‌کنم پيش بينی اشتباه نفرمائيد. من زندگيم را از سر راه نياورده ام که سر اين چنين عاشقی که عاقبتش معلوم است از دست بدهم!!!!! از اين که می‌گن همه پسرها اين جورين که فلان و بهمان، برای من خيلی ثقيله ! چرا که برای اعتقاداتم و چيزهايی که مراعات می‌کنم دوستانم بهم ايراد هم می‌گيرن و حتی اتهام هايی هم می زنن. اون قدر آدم منطقی هستم که از سر احساسات عمل نکنم. وگرنه همين الانش هم کم نيستند افرادی که شايد ... اگر ... ممکن بود... .
لعنت بر پسرهای بی‌ظرفيتی که با اعمالشون همه ما را زير سوال بردند! هنوز هم قحطی اراده همراه با منطق نيست!
در هر حال ممنونم از اظهار نظر! وشرمنده از ... .

نوشتن!!

نمی‌دونم چند درصد افرادی که وبلاگ می‌نويسن خاطره نويس بوده‌اند. من يکی سابقه نسبتاً خوبی ( از دوره راهنمايی) در نوشتن خاطره دارم. هميشه موقعی که دلم تنگ بود به دفترم پناه می‌آوردم. الکی هی می‌نوشتم. مثل الان که همین‌جور الکی و بدون فکر دارم می نويسم!!! الان هم که می‌خونمشون حسابی لذت می‌برم. واقعاً می‌بينم از موقعی که چهارگوشه دفتر خاطرات رو بوسيدم و به جاش به وبلاگ رو آوردم يک چيزی رو از دست دادم. اونم اينه که واقعاً نمی‌تونم هر حرفی رو (با وجود اين که کسی من رو نمی‌شناسه) بيان کنم. قبلاً بهترين لحظات رو وقتی داشتم که تو دفترم با خدای خودم دردودل می‌کردم. ولی اين جا روم نمی‌شه بگم ای خدا کمکم کن! اصلاً نمی‌تونم حرفی رو بزنم! يک بار گفتم برام کافی بود. الان به اين نتيجه رسيدم که واقعاً در مورد خداوند نمی‌شه مستقيم حرف زد. هميشه در برابر ديگران بايد يه حجابی داشت. بايد غير مستقيم گفت. چيزی که امثال حافظ به درستی و زيبايی انجامش دادند . بسا رمز ماندگاريشون هم اين باشه که با خوندن اشعارشون هر کس به قدر فهم خودش ازش برداشت می‌کنه. به قول معروف هر کسی از ظن خود شد يار من. يکی معنی نزديک رو می‌گيره و يکی معنی دور. هر دو هم لذتش رو می برند.
خوب بهتره ادامه ندم. نوشتن خيلی حال می‌ده به خصوص وقتی ديگران نتونن به اين راحتی‌ها هر چی می‌خوان بنويسن!!!!!!!

هر که شد محرم دل در حرم يار بماند
وانکه اين کار ندانست در انکار بـمـانـد
اگر از پرده برون شد دل من عيب مکن