خجلت

منو اين همه بدبختی محاله ...!

قراربود امروز تموم شه ! قرار بود راهم رو بکشم و از تبريز برم ! اما سر يک اتفاق ساده همه چيز به هم ريخت ! الان بايد 3-4 روز اضافه تنها بمونم تا شنبه‌ای بيايد و دانشگاه باز شود و بتوانم بعد از يک سری عمليات فرسايشی برگه تصفيه حسابم رو بگيرم ! به اميد آن لحظه !

تا حالا فرصت نشده بود که بگم نزديکای عيد امسال وقتی از تبريز عازم خانه بودم کل وسايل زندگيم شامل چندين ساک رو دزديدند. از جمله وسايل دو تا کتاب  original کتابخانه دانشگاه بود. که مثلاً عيد درس بخونم.  يکی از اون ها رو در نمايشگاه کتاب پيدا کردم. ولی دومی اصلاً از سال 94 به بعد چاپ نميشه!! الان رييس کتابخانه همی راست نموده است که بايد حتماً اصلش رو بياری ! خوب فکر کنم من حالا حالا ها فارغ التعطيل !! نشم !

در طی يک فقره از کار افتادن fan عقب مانده ذهنی cpu ، الان cpu کامپيوترم نيم‌سوز شده. هم اينک قدرت پردازشش فقط در حد يک برنامه هست و دو تا بشه هی بايد زور بزنه !

اين کابينت لعنتی خونمون يک لبه تيزی داره که دير بازی بود از چشم ما مخفی بود. ديشب کف دستم بهش گرفت و جرش داد. الان نمی تونم هيچ چيزی بنوازم و شايد اين بدترين بدبختيست !

اما عمده ترين مسئله فرارسيدن موعد تمديد قرارداد سايت کذايی خودم هست و اين سوال هميشگی اين چند وقتم که : وقتش نيست تموم کنی پرونده وبلاگ رو ؟ تو ننويسی کسی ناراحت نميشه که خوشحال هم می شوند ؟؟ اين‌ها به کنار نامردها گرونش هم کردند !!

همسايه طبال

 يادم نيست چند ماه پيش بود و يادم نمياد که چرا اون شب تنها بودم. به هر حال تنها بودم و ساعت حول و حوش يک نيمه شب بود. صدای موزيک بلند بود و داشتم برای خودم حال می کردم. تا رسيد به جايی که مرحوم ناصر فرهنگ‌فر (از بهترين نوازندگان تمبک ايران) قرار بود تکنوازی کند. صداش رو بلندتر کردم و شروع کردم روميز باهاش زدن ! چند دقيقه بعد ديدم زنگ خونمون زده شد. از سوراخ در ديدم همسايه طبقه پايين هست. فهميدم بودم چه گندی زدم و در رو باز کردم. راستش طرز برخورد طرف، عليرغم حق داشتنش ، آنقدر تو ذوقم زد که ناخودآگاه اشعار حافظ که هميشه تو ذهنم هستند جهت گيری خاص کردند و خلاصه بی‌حيامآبانه شروع کردم به دست‌کاری يکی از غزليات دوست‌داشتنی حافظ در راستای بيان اين واقعه (که بيت اولش اينست : زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست / پيرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست) . خوب مسخره نکنيد من شاعر نيستم فقط برای خنده يک اراجيفی رديف می کنم. کل ماجرا تريپ طنز داشت و هر چی در شعر گفتم عين واقعيت بود !

زلـف آشـفته و خوی کرده و عـصيـان‌گر و مــسـت
نـيـمه شـب دوش در خـانـه خـود سـخـت ببست
بــــه در خـــانـــــه‌ی مـــا آمـد ، بـــه آواز غـــمـيــن
گفت ای همسايه سرمست تو را عقلت هست؟
سـاعت از نيمه‌ی شب بـگذشت لـيـکن هم‌چنان
مــــی زنـــــی طـبـل بـه نـاز شـسـت دسـت !؟!
در تــــحـيـر بـودم از صـحـبـت هـــمـــســـايــمـان
او نمی دانست چه فرقی بـين طبل و تمبکست!
گفـتــم ای دوست ترا شرمنده‌ام ، درخـــنده‌ام!!
ايــن صـــدا مــن نيستم ، نـــاصر فرهنگ‌فرست
شــاکـــی تـــرک کـــه اين جواب دلــگـــير شنيد
در گــــمان بــــود که بـا پـا بزنـد يـا بـا دو دست!
ســــر فــــراگــوش وی آوردم بـــــه آواز حــــزيــن
گـفتمش عـفو بکن، کار بــزرگان بخشش است
نيمچه نازی، گوشه چشمی، غرولندی حاليـــا
بـــر مــنـش جــاری نمود و بــه منت‌ها بـجست
بـــــودم انــــدر فــکــر و شـــاکـــی از صـــــبــــــا
کـــه چــرا بـانگی ز ما از خانه بيرون رفته است
خـــلوتـی داشـتـم از بـانـگ ســروش و کـبـريـــا
کــه بـسـی ولـولـه در جـان و روانم می‌زدسـت
لــيـــک بــا آمدن هـمـسايه در شـب ای دريـــغ
روح دردی‌کــش ز جــان رخـــتـــش بـــبـــسـت

مواد صميميت زا

سنجاقک

در حسرت رهايی

ای عاشقان، ای عاشقان، بر دف زنيد احوالمان

جا افتادگی جا ماندگی

درد و درمان

می

گاز گرفتگی !

اهميت کله پاچه

هزينه فرهنگ سازی

پارادوکس

بيا که تـرک فلک خوان روزه غارت کرد
هـلال عيد بـه دور قــــــدح اشارت کرد
ثواب روزه و حـج قـــــــبول آن کس برد
کـــه خاک ميکـده عشق را زيارت کرد
حديث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ
اگر چــــه صنعت بسيار در عبادت کرد  

معضل خواب

مقصود تويی بقيه بهانه

حرف مردم

دو صحنه ، دو نتيجه

سوار تاکسی بودم. داشتم از محل کارآموزی لعنتی برمی‌گشتم خونه. سردردی هم از خستگی و کم‌خوابی همراه داشتم!

هوا گرم بود و آفتاب شديد . منم که سوار تاکسی بودم و اندر فکر ! يک دفعه ديدم يک بنده خدا توی پياده‌رو و البته آفتاب شديد و مستقيم بدون قصد و منظور سينه می‌زند و پای بر زمين می‌کوبد! خواستم تو ذهنم بگم که عجب ديوانه‌ای هست، ياد مطلبی افتادم که ايرانيان هر شخص غيرعادی رو ديونه می‌گويند حتی اگر از نظر آی-کيو در سطح بالايی باشه. مثلاً اگر فيلم يک ذهن زيبا رو ديده باشيد جناب راسل کرو که دکترای رياضی داشت و صرفاً شيزوفرنی گرفته بود در نظر ما ديوانه بود ولی با درمان و تلاش تونست در انتها جايزه نوبل رياضی هم بگيره ! حالا همچين فردی در جامعه ما محکوم به ديوانه انگاشته شدن و مضحکه واقع شدن هست. خلاصه تو همين افکار بودم که ديدم ای دل غافل آفتاب آمد دليل آفتاب! اين يارو که طبق گفته عامه مردم آفتاب خورده تو مغزش و رسماً قاطی کرده و ديونه شده، به تنهايی اثبات می‌کنه که هر کس برای مرگ ائمه اطهار و ... در هزار و چهارصد سال پيش عزاداری کنه يک تخته‌اش کم تشريف داره!!!!

همين‌طور که کيفور بودم از نتيجه گيری سوپر منطقی خودم يک صحنه جالب ديگه از دور نمايان شد. در يک خيابان نسبتاً شلوغ و نه چندان پهن بودم. ديدم يک بابايی شلوار بچه حدوداً سه ساله خودش رو پشت به خيابان و البته رو به پياده‌رو کشيد پايين و روی جوب به نوعی سرپا کرد. ضمن اين که از همون دور عضو شريفش خبر از آينده درخشانش می‌داد!!! قيافه پسر کاملاً مضطرب بود و هی با هراس به افراد گذرنده نگاه می‌کرد که مبادا در حين جيش کردن ببيننش. علی ای حال پسره از بس تحت فشار مثانه‌اش بود که با فشار هر چه تمام‌تر مشغول عمليات شد! من هم از بيکاری و در کمال پررويی داشتم به خرد شدن شخصيت پسر توسط پدر نگاه می‌کردم! خيابون تقريباً ترافيک بود و تمام مدت گذار ما از صحنه شايد بيش سی ثانيه طول کشيد ولی جيش کردن پسر ادامه داشت. که منجر به اين نتيجه گيری من شد که يا مثانه من مشکل داره و کوچيک‌تر از استانداره يا تمام هيکل آن پسر از يک مثانه تشکيل شده بود و چيزی به نام قلب و ريه و ... نداشت! بعد تصميم گرفتم که يک فراخوان بگذارم که همه مدت زمان جيش کردنشون رو بنويسند ولی يادم افتاد در مبحث اندازه‌گيری چيزی داريم به نام دبی خروجی و ... . ببينم کسی نمی‌دونه پانصد سی سی حجم مثانه در طول رشد چه تغييراتی داره! راستی شرمنده اگه بحث خيلی زيبا و جالب بود!!! چيزی که تو خيابون بشه ديد اينجا هم بايد بشه بحثش رو کرد!!

در پی دو واقعه بالا به اين نتيجه رسيدم که چرا ايران علی رغم داشتن اين همه بيکار با بحران مواجه نمی‌شه. علتش اينه که با گز کردن خيابون‌ها توسط جوانان بيکار اون قدر با صحنه‌های جالب مواجه می‌شوند که يادشون می‌ره که بيکارهستند!! اميدوارم با خوندن اين مطلب به اين نتيجه نرسيد که من آفتاب خورده تو کله‌ام و ... .

دردی کش و کودک فهيم

مأموريت غير ممکن II

مملکت اسلامی اسلامی

بودن يا نبودن ؟

 می‌خوام يک اعتراف تلخ بکنم. من آدم خيلی بی‌ظرفيتی هستم و نتونستم جواب اعتماد خانواده‌ام رو بدم. اين همه امکانات بهم دادند که فقط درس بخونم. اما من ... . حالا تو فکرم چه جوری کارنامه فعاليت چهار ساله ( که تا حالا هيچ ازش نپرسيده‌اند) در انتها بهشون ارائه کنم. دچار عذاب وجدان زيادی هستم. اين همه اصرار برای استقلال چه فايده‌ای داشت، جز خرج اضافه! هر چند خونه هم هيچ وقت بهم نمی‌گفتند بالا چشمت ابروست ولی حداقل ديگه نمی‌گذاشتند که از 24 ساعت 20 رو بخوابم! هيچ کاری نکردم. هيچ کاری. وسوسه‌های زيادی دارم که همه چيز رو تعطيل کنم بشينم فقط درس بخونم. مثل اين خرخون‌ها که دست چپ و راست خودشون رو بلد نيستند. وبلاگ تعطيل، اينترنت تعطيل، کامپيوتر تعطيل، ورزش تعطيل، کلاس‌های جانبی تعطيل و هم چيز تعطيل و درس و درس و درس! تو دوراهی هستم. بودن يا نبودن؛ مسئله اينست!

 نکته : عکس رو قبلاً گذاشته بودم ولی اين بار سخت لازم آمد!

پسر همسايه سابق

امشب از اون شب‌هاست که شايد هيچ وقت تو عمرم از خاطرم نره. هیچ وقت! اون قدر هم خصوصيست که نمی‌تونم بگم ولی جالبه. کاش روم می‌شد. بی خيال!

از سوم ابتدايی يه همسايه ديوار به ديوار اومد برامون که يه پسر تقريباً هم سن و سال با من داشت. تا همين 1 ماه پيش همسايه ما بودند. در وصف روابطمون همين بس که هميشه با سوت هم ديگه رو صدا می‌کرديم (مثل اسکيپی!) و کل همسايه‌ها می‌دونستند که اگر صدای همچين سوتی اومد ما فی‌الفور دم در هستيم! اين روابط به طور خيلی حاد ( که البته طبق روال دچار افت و خيز و قهر و آشتی هم می‌شد) ادامه پيدا کرد تا اين که دانشگاه شروع شد و جدا شديم و روابط کم شد. کم شد و کم شد تا به به تيرگی گراييد! اون قدر که در آخرين ديدار تا در چند ساعتی که با هم بوديم حرف کم آورديم. در حالی که سابق بر این به زور ما رو از هم جدا می کردند. هميشه هم برای من درد و دل می‌کرد و از اين که من براش اين کار رو نمی‌کردم شاکی بود (البته من هیچ گاه تو عمرم اين کار برای کسی نکردم جز وبلاگم!). خلاصه روابط خاطره انگيزی بود که در چند سال اخير کاملاً نابود شده بود. اوضاع روحی اون هم به هم ريخته شده . چون هم در کنکور بد آورد و هم عاشق دختری شد که خانواده‌اش قبولش نداره و صدای دعواهای خانوادگشيشون سر اين قضيه هميشه تو خونه ما بود!

کلی غصه‌ام گرفته بود که امشب که می‌ريم خونشون چه جوری با هم اصلاً صحبت کنيم چه برسه به روابط دوستانه مثل گذشته. اما خدا رو شکر اوضاع جوری پيش رفت که سر صحبت به راحتی باز شد. و چيزی نگذشت که خاطرات فوق‌العاده 7-8 سال با هم بودن دائم به مدد اومد و اواخر  ديگه حيفمون ميومد شب تموم بشه! وای که مرور خاطرات گذشته اعم از تلخ و شيرين چه حالی می ده! اين احساسات نوستالژيکی چقدر زيباست!

تو صحبت های ضمنی بروز داد که بين دل و خانواده گير کرده. نمی دونم چرا دلم می‌خواست مثل گذشته بهم اعتماد می کرد. مثل وقتی که اولین احساسات عاشقيش رو برام تعريف می کرد و من با اون ذهن خام و بی تجربه سعی می کردم کمکش کنم. آدم منطقی بود. نمی دونم چی شده که عاشق دختری شد که از نظر اجتماعی و فرهنگی خیلی نسبت به خانوادشون پايينه. فکر می کنم بتونم کمکش کنم چون با پدرش هم روابط خیلی خوبی دارم. هر چند کله شقه ولی فکر کنم بشه نرمش کرد. حس غريبيست. فقط به خدا می‌سپارمش! (تو پرانتز بگم که نصيبمون اما از اين همه هيچ ، يه سوت قوی داريم جفتمون که هر آهنگی رو باهاش می تونيم بزنيم!)

و در آخر ، برای اين که ابراز وجود کنم که من هم ديگه از اين ها دارم این رو به رنگ آبی می نويسم !!!

معافيت سربازی يا نظام وظيفه يا هر جيز ديگه

خوب بالاخره امروز بنده از شر خدمت به نظام کفر و جهل و جور فعلی ايران معاف شدم. بالاخره اين کارت صاحب مرده ما بعد از طی کردن کلی بوروکراسی و کاغذبازی به دست بنده رسيد. نمی دونم خوشحال باشم يا ناراحت؛ ولی وقتی همه از من شيرينی می‌خوان حتماً بايد خوشحال باشم. با اين که تمام کارها قانونی و مطابق شرايط دفترچه‌های خودشون بود واقعاً طی کردن مراحل قانونيش صبر ايوب می خواست!!

راستش تمام زحمتش رو ابوی گرامی کشيد. هر روز می‌رفت قسمت نظام وظيفه و فقط در جريان بودم که برای طی شدن سريع کارهای صددرصد قانونی (مثل‌ همه سازمان های اداری ديگر) کلی رشوه درخواست کرده بودند و با رشوه حتی قسمت تحقيق رو هم بی‌خيال شدند! روز آخر که بايد کمسيون تشکيل می‌شد که آقايون فتوا بدهند که معاف هستم يا نه من هم بايد رفتم. بابام که زودتر رفته بود زنگ زد گفت داری ميای اون ريش [...] رو بزن بيا که گير ندهند (با اين که مورد معافی راه گير دادن نداشت و مجبور به پذيرش بودند). من هم که کلی برای ريش گرامی زحمت کشيده بودم با اکراه قبول کردم. شنيده بودم يه بنده خدا رو به خاطر موهای بلندش رد کرده بودند. خلاصه من هم کاسه داغ تر از شدم يه ته ريش کلی گذاشتم و شلوار پارچه‌ای پوشيدم و يک پيرهن هم انداختم روش (D:) و با هزار سلام و صلوات راهی شدم. وارد اداره که شدم دچار يأس فلسفی شدم. در و ديوار کثيف علی رغم تازه ساخت بودن ساختمان و ارباب رجوع‌های علاف (که متأسفانه چون همه برای معافی بچه‌های خودشون اومده بود عموماً بالای 50 -60 رو داشتند و با خستگی مشهود در چهره در راهروهای بدون صندلی ايستاده بودند) واقعاً فضای بدی رو به وجود آورده بود. همه اين‌ها به کنار، کارمندان ريش و پشمی و عموماً دهاتی که در اون گرمای هوا بوی عرق از يک متريشون قابل استشمام بود ديگه شرايط رو غير قابل تحمل می‌کرد. وقتی حالت بدتر می شد که همه مجبور بودند در مقابلشون کرنش کنند. مثلاض می‌ديدی يکی از اون سربازها يا يه خرده بالاتر داد می زد فلانی (با 50 سال سن) برو خودکار بخر بيارو اونم می‌گفت چشم!

خلاصه برای کار پنج دقيقه‌ای ما رو سه چهار ساعت معطل کردند. چون بعدش هم يک کار ضروری داشتيم و هر چه سريع تر بايد می‌رفتيم، علافيش وافعاً کسالت آور شده بود. مشکل اين جاست که در ادارات ايران چون همه کارمندان تازه به دوران رسيده و تا حدود بسيار زيادی احمق و بی‌فرهنگ هستند آدم نمی‌تمونه کوچک‌ترين حرفی بهشون بزنه و گرنه لج می‌کنن و کارت می‌مونه. يه صحنه بابام به يکی از سرکار مرکار‌ها گير داد که پس کی ما رو می‌فرستی تو. اون احمق که نصف بابای بنده سن نداشت شروع کرد به داد و بيداد. من که ديدم باباهه به خاطر اين که کار بيخ پيدا نکنه کوتاه اومده کلی حرص خوردم. دلم می‌خواست برم يکی بزنم زير گوش اون مرتيکه و بی خيال معافی بشم . چی کار کنم که تو اين جامعه بين بد و بدتر بايد انتخاب کنی و گزينه ديگه‌ای