علت ديوانگی

مارک تواين

فحش خواهر مادر + گل واژه

- گوساله (همراه با بوق شديد)
- زهر مار
- خفه شو ! [...] کش!
- [...] عمت. مادر [...] ( و من کلی حال کردم) !

درستکاری

به نامش

به عنوان اولين پست سال نمی‌دونم چی بنويسم . از قديم گفتند، سالی که نکوست از بهارش پيداست. واقعاً گشاد شدم . کلی حرف دارم و کلی اتفاق جالب برام افتاده ولی دلم می‌خواد يکی بشينه بر دلم و من حرف بزنم به جای اين که زحمت نوشتنش رو بکشم! فقط يک حکايت از کتاب معظم «قدح دُرد» به مضمون می‌گم که يه چيزی گفته باشم و البته حرف دلم را  :

می‌گويند روزی از دزدی پرسيدند که چرا برای انجام کارها و دزدی‌هايت از يک شريک و کمک استفاده نمی‌کنی؟ جواب داد که در اين دوره زمانه آيا فردی درست‌کار می‌بينيد که من بر او اعتماد کنم و با او شريک شوم؟

سال 83 سال ميمون

تولد يک سالگی

خوب يک سال گذشت. يک سال من الکی در عرصه وبلاگ دست و پا زدم. واقعاً تجربه‌ای بس جالب بود و اميدوارم همچنان باشد. خوشحالم که دوستانی چند به واسطه وبلاگ يافتم. دوستانی که گاه مرهم درد بودند و گاه به وجود آورنده درد! دوستانی که واقعاً دوستدارشون هستم ولی هيچ گاه نخواهمشان ديد!  اميدوارم که اين وبلاگ همواره مسبب خير باشد و لا غير!

پايان کار

اصلاً وقت ندارم ولي حال کردم قبل از حرکت يه آپديت نکنم. خيلي جالب بود اين دوره از مسابقات که ما البته حذف شديم. در کل چهار تا مسابقه بود. روز اول شديداً از ناحيه پا مصدوم شدم. نفسم بالا نميومد که من رو با آمبولانس مستقر در خوابگاه به بيمارستان منتقل کردند. جالبيش اين جا بود که آمبولانس دقيقاً از سري آمبولانس هاي زمان جنگ بود. رنگش خاکي بود و فقط کم مونده بود که شيشه هاش رو هم گلي کنند. کلي باحال بود ولي مشکلش اين بود که کلي تکون مي خورد و درد من رو مي کشت. خلاصه من که روز اول فقط يک نيمه بازي کردم. روز دوم قرار بود استراحت کنم که از بس تيم اخراجي داشت با پاي دردناک شروع به بازي کردم. از شانسم پام در اثر مصدوميت ورم نکرد و مربي هي بهم مي گفت تو سوسولي بيا بازي کن. خلاصه بازي سوم کامل بازي کردم ولي نه چندان جالب. اما گه ترين قسمت ماجرا تو روز چهارم رخ داد و يک آرنج کوبيده شد تو دماغم و با اجازتون الان دماغم انجراف پيدا کرده. عروس خيلي خوشگل بود آبله هم زد!!!!! حالا فقط مونده برم به بهونه اين شکستگي بيني زيبايی هم عمل کنم تا قول مربيمون درست بشود در باب سوسولي بنده!!! اين هم از آخرين جام زندگيم که آشغال ترينش بود. اشتباه کردم که اين جا گفتم . شانس آوردم نمردم!

آخرين جام

چند دقيقه پيش کنار رود کارون بوديم. تو شب با يه هواي لطيف و باد خنک و اين جور حرف ها .آخ که چه حالي مي داد آد بره تو مغاک انديشه و در بحر مکاشفت مستغرق بشه!

حلاج و عشق الهی او

أنا مَن أهوی و مَن أهوی أنا
نـحـن روحـانـا حَـلَـلـنــا بَـدنا

جالب‌ترين چيز برای خودم آن بود که حلاج در واقع ايرانی بود و در طور از نواحی بيضاء در فارس به دنيا آمده بود و جالب‌تر از آن اينست که در خانواده زرتشتی به دنيا آمد.(هر چند خيلی موثق نيست!) . به سبب شغل پدرش که پنبه زن بود او را حسين‌بن‌منصورحلاج می‌گفتند. باقی عمر خود را در شهرهايی عراق مثل بغداد و واسط گذارند. ابتدا به مکتب شاگردی صوفيان رفت. افرادی مثل بوسهل‌تستری و عمرو‌بن‌عثمان‌مکی که هر دو آن‌ها توصيه به رياضت‌های سخت مثل روزه در طول سال می‌کردند. هر چند همين‌ها خرقه تصوف به تنش کردند، اما بنا به مشکلاتی(عدم کسب اجازه برای انجام کارها مثل اردواج) هردوشان او را از خود رانندند و متهم به سحر و جادو و کفر کردند (حلاج تخصص در تردستی و امثالهم داشت). خلاصه او به خاطر بدرفتاری صوفيان، خرقه از تن خود کند و برای ادامه مراحل عرفانی خود توجهش را معطوف به واردات قلبی و در يک کلام عشق به خدا کرد. سه بار به مکه رفت ، و در سومين بار که به اقامت طولانی منجر شد، در پی رياضت‌ها و عبادات خويش آنچنان به عشق الهی رسيد که به قولی خودی وی را او بازستاندند (در عرفان به اين مرحله از سلوک، مرحله‌ی عين الجمع می‌گويند). يعنی آن‌چنان در عشق به معشوق خود پيش رفت که خود را فنا شده در او می‌ديد. و هر کار می‌کرد و هر چه می‌گفت در آن واقع از آن خدايش بود. و همواره آن بانگ مقدس را بر زبان می‌راند که : حق ، حق ، أنا الحق ! علی‌رغم تمام اين حرف‌ها در محاکمه او که اعدامش از قبل مسجل بود تنها چيزی که مستمسک قرار دادند اين بود که يک بار گفته بود که اگر کسی استطاعت مالی برای رفتن به حج را ندارد اگر خانه خود را تميز کند و در گرد آن به طواف مشغول شود ، برابر با حج واجب است. و حلاج اعدام شد و چندين سال جسدش بر دار ماند و سرش به اقصی نقاط برای عبرت آموزی فرستاده شد و در آخر جسدش هم سوخته !در مورد شرايط اعدامش هم که همگان از جزئيات با خبرند!

(1) اصلی‌ترين عامل برای خواند کتاب به واقع يک جمله از جناب زرین کوب در اول کتاب بود : به ياد پدرم که حلاج را مدعی و کذاب می‌خواند!

(2) جمله فوق را که ديدم گفتم شايد اين کتاب جواب سوالاتم را بدهد. من حلاج را قبول ندارم چرا که به اعتقاد من عرفان نبايد انسان را از مسير عادی خود خارج کند. هنر آنست که آدمی در کنار فعاليت روزمره به آن عشق الهی برسد ، حتی اگر عاقبت چنان شود که مثل حلاج او را عاشق‌ راستين خداوند و حتی عاشق‌ترين بنده‌ی طول تاريخ بخوانند! ولی خوب اين کتاب به علت موثق نبودن مطالبش که خود نويسنده به آن اشاره کرده ، فايده چندانی نداشته الا تسلط به تاريخ آن دوره!

(3) يکی از نکات بسيار بسيار جالب که در کتاب اشاره شد اين بود : يکی از دلايلی که حلاج در نزد مردم محبوب شد اين بود که زاهدان (آخوندهای فعلی) در حق او بد می‌گفتند!!! جالب است که تاريخ تکرار می‌شود. غير از اين است که در عصر ما اگر آخوند از چيزی بد بگويد ما به همان سمت می رويم و اگر خوب بگويد از آن دوری می‌کنيم! همچنان که در عصر حافظ هم اين نين شرايطی برقرار بوده است!

(4) حافظ هم که خود مدعی عشق و رندی به جای رياضت و سختی (خشک مقدسی)- که زاهدان توصيه می‌کنند- بود ، عقايد حلاج را در يک بيت به زيبايی بيان می‌کند :
حلاج بر سر دار اين نکته خوش سراييد
کز شافـعـی نپرسند امثال اين مسائـل

(5) شرح محاکمه حلاج را که حامدبن‌عباس وزير مال مردم خور و پست‌فطرت آن دوره پشتيبانی می‌کرد ، دقيقاً من را ياد محاکمه‌های فعلی اين بی‌پدر ، سعيد مرتضوی می‌اندازد. حکم از قبل مشخص است. در طول محاکمه هر چه زور می‌زنند نمی‌توانند عوام را در مجرم بودن متهم قانع کنند. از هر گونه آزار و شکنجه باکی ندارند. ملت ظلم را می‌بينند و دم نمی‌زنند!آخرش هم سر هيچ و پوچ که آن هم ساختگی است حکم اجرا می‌شود! جالب است که رئيس قوه قضائيه ما هم اصليت عراقی دارد، پس با توجه به نياکانش اين کارها از او بعيد نيست!

(6) حلاج همواره می‌گفت که من به مذهب خاصی گرايش ندارم . تنها از از هر مذهب هر قسمتش که سخت‌تر باشد انتخاب می‌کنم. با خودم که مقايسه می‌کنم می بينم شرايطمان مساويست با اين تفاوت که من هر چه آسان تر است انتخاب می‌کنم!

(7) نکته قابل اعتنای ديگر آن بود که در جايی از کتاب اشاره شد که آن ماجرای اعدام که در کتاب تذکرة اوليا آورده شده نمی‌تواند درست باشد. يعنی آن قسمت که حلاج بعد از بريده شدن دستانش آن را به صورتش ماليد تا صورتش از خارج شدن خون در پيش دشمنان سرخ باشد و نه زرد نمی‌تواند درست باشد. چرا که قبلاً اين کار از بابک خرمدين ( که از مخالفان خليفه بود) سر زده بود. پس با اين شايعه می‌خواستند او را با امثال بابک و افشين و ... برابر قرار دهند تا بگويند او مخالف خليفه بوده و اعدامش را توجيه کنند!

(8) جالب هست که خود جناب زرين کوب يک شعر زيبا گفت در مورد حلاج که : مدتی شد محفل دلدادگان را شور نيست/ما دگر ره نغمه‌ی منصور سر خواهيم کرد. و در يک جای کتاب جواب آمده است (صفحه‌ی 236) : حلاج بی‌مانند که گشده‌ی تست اگر يک بار ديگر به اين دنيا برگردد ، دنيايی که من و تو جزئی از آن هستيم ، هرگز با او بهتر از اين کنار نخواهد آمد. باز هم او را از خود خواهد راند. باز هم او را حذف خواهند کرد. آن اندازه صدق و اخلاص حلاج که خارج از حد و قياس است برای دنيايی که دوام خود را به دروغ و خيانت مديون است مناسب نيست. حلاج رفت.

(9) برای تکميل مطلب بايد اين شعر حافظ را ذکر کرد :
گفت آن يـار کـز او شــد ســر دار بــلـنـد
جرمش اين بود که اسرار هويدا می‌کرد

(10) در پايان يک قسمت از کتاب (صفحه 270) را برای تفهيم عشق حلاج می‌آورم که واقعاً زيباست :
تصوف حلاج تصوف سکر و شور و عشق بود. دعوت به خود نمی‌کرد، دعوت به طريقه‌ی مشايخ بغداد نمی‌کرد. به عشق دعوت می‌کرد. به خدا دعوت می‌کرد - به خدايی که همه عشق بود ، به عشقی که همه انس بود. خدای او از عاشق عبوديت نمی‌خواست ، عشق می‌خواست. از انسان دور نبود و در قلب او بود. نه با او اتحاد داشت و نه در او حلول می‌کرد. او را از خودی خود باز می‌ستاند، او را مغلوب می‌کرد و خود از زبانش حرف می‌زد ، او را خيره می‌کرد و خود از چشم او به عالم می‌نگريست، او را گنگ و کر می‌کرد و خود به جای او بشارت عشق را می‌گفت و می‌شنيد. با جلوه معشوق بر او ظاهر می‌شد، او را در پرتو اين جلوه نابود می‌کرد. از هوش می‌برد و ادراک او را مختل می‌کرد _ و او چنان از اين مغلوبيت لذت می‌برد که اگر زخم شمشير يا زبانه آتش به او می‌رسيد آن را احساس نمی‌کرد. اين يک تصوف عاشقانه بود ، خرقه و خانقاه و آداب و رسوم - که خود جلاج بارها به خاطر بی‌تقيدی به آداب آن‌ها - از جانب مشايخ عصر، مشايخ اهل رسوم، طرد شده بود در اين تصوف وجود نداشت. خانقاه آن دل سالک بود و آنجا جز عشق نمی‌گنجيد!

از هر دری سخنی به بی ربطی

و باز هم تبريز

اين واقعه را که می‌بينيد ، چند روزی هست که در تبريز اتفاق افتاده و واقعاً هم جالب انگيز ناک هست. فکر کنم عکس‌ها نياز به توضيح نداشته باشد ولی فقط بگويم که اين چاله را برای فاضلاب کنده‌اند و در همان خيابان هم کم نيستند اين چاله‌ها! البته گويا کاميون مربوط به ترکيه هست، چرا که از کنسولگری ترکيه هم برای بازديدش آمدند.

من نمی‌دونم تريلی بدبخت در چه ساعتی از روز تو اين چاله افتاده ولی اگر شب بوده باشه احتمالاً فکر کرده وارد يک تونل يا زيز گذر شده!!!!

يادم می‌آيد هنگام زلزله بم می‌گفتند : از تبريز يک کاميون خط کش و متر فرستادند تا عمق فاجعه در بم را پيدا کنند. حالا مرامی يکی بيايد عمق اين فاجعه را پيدا کند!

خوب اين عکس خيلی جای حرف دارد : اول نگاه کنيد به آن قيف که نصب کردند. تازه اين علامت فوق‌العاده بين المللی هنگام حادثه نبوده و بعد از رخداد اقدام به نصبش کردند. البته يک قيف ديگر در سمت راست هست که در عکس نيست. حالا به بقيه تابلوها نگاه کنيد. حالا اگر تخفيف بدهيم که مثلاً آن تابلو جاده مسدود است منظورش اين است که کاميون در چاله افتاده و مسدود شده است!!!! انصافاً نمی‌فهمم که تابلو ورود ممنوع ديگر چه صيغه‌ای است. انگار راهنمايی و رانندگی هر چه دم دستش بوده ، گذاشته تا جبران مافات کند. نا گفته نماند که يک تريلی ديگر جلو تر هم (به علت همين حادثه) منحرف شده است که در عکس ها نيست!

موارد ديگری همه سوژه در تبريز دارم که بايد وقت کنم و عکس بگيرم . از آن ها که بايد تيترش را گذاشت : بدون شرح! راستی وقتی اين عکس ها را می‌گرفتم يک نفر تأکيد می‌کرد که اگر شخصی هستی می‌توانی عکس بگيری؛ حالا علت تأکيدش هم بدون شرح باشد بد نيست!