کل کل حافظ و آسمان

چند وقتی می‌شه که درگير اين شعر هستم :

آسمان گو مفروش اين عظمت کاندر عشق
خرمن مـه به جوی ، خوشه پروين به دو جو

نمی‌دونم چرا اين شعر حافظ اين هم داره بهم حال می ده . وقتی می‌بينم که حافظ با رندی ، همه عظمت و بزرگی و وقار يکی از بزر‌گترين پديده‌ها رو در مقابل عشق اين چنين له می کنه حس خوبی بهم دست می‌ده !
احساس می کنم حافظ (به عنوان نماينده انسان‌ها) داره با آسمان کل کل می کنه ! کل کلی که از روز الست شروع شده در باب ناتوانی آسمان و بار امانت ! خلاصه دارم حال می کنم از بس من رو به فکر می بره که يعنی واقعاً روز خلقت عاشق بوديم همگنان ؟؟!؟!؟!!؟!؟

پی‌نوشت : اين غزل رو جناب شجريان در آلبوم «خلوت گزيده» اجرا کرده !