پارسال تو وبلاگ توضيح دادم که چه مشقتهايی برای گرفتن خونه دانشجويی اندر شهر تبريز کشيدم. اما امسال يک جورايی ورق برگشت. يکروز اومدم قرار داد بستم برگشتم ، يک روز ديگه اومدم اسباب کشی کردم و برگشتم و بالاخره تشريف فرمايی کامل برای اقامت نمودم ! اما چشمتان روز بد نبينه ! خونهای که ضرب الاجلی و البته برای رهايی از شر آواره شدن در بنگاهها گرفتيم ، فقط دورنمای خوبی داشت ! واسه خودمون خوش بوديم که بالاخره ما يک خونه مناسب بدون چک و چونه زدن گيرمون اومد ! اما زهی خيال باطل ! مشکلات موقت و دائم يکی از پس از ديگری ظهوريدن گرفت :
- اول از همه اين که 64 تا پله رو بری بالا ؛ البته روی پلههای غير استاندارد که از عدد طلايی 63 تبعيت نمیکنند (*)!
- وارد خونه که شده بوديم صاحبخونه چند تا تخم مرغ روی زمين شکونده بود ! و از وضع مناسب خونه خبر می داد !
- دست شويی رفتيم شلنگ رو کنده با خودش برده O: ! مدتی با سيستم سنتی آفتابه سر کرديم تا همت کنيم و شلنگ بخريم. خيلی سخته انصافاً !
- هر گونه آينه از دستشويی و حمام بنا به دلايلی پاک سازی شده بود . طبيعتاً جای برای گذاشتن چيزی هم به همان دلايل وجود نداشت !
- تلفن به علت بدهی يک طرفه شده بود . (که بالاخره طلسمش شکسته شد)
- گاز به علت بدهی اخطار برای قطع شدن دريافت کرد .
- مشکل اصلی هم اينه که در بسياری از مقاطع روز آب نداريم ! يعنی آب که داريم ولی فشار نداريم ! البته روز تعطيل که عمراً آب داشته باشيم !
- به دليل بالا آب گرم هم نداريم چون آب با فشار نداريم !
- کلی همسايه پر سر و صدا داريم که خدا رو شکر همه بسی دارای فرهنگ آپارتمان نشينی هستند !!!!! هر چند چه با وسايل الکترونيکی و چه غير آن میتوانيم حالشان را بگيريم وليکن نگران روزهای بحرانی امتحان هستيم !
-مشکل جالب ديگه اينه که دستشويی و حمام هيچ گونه پنجرهای نداره. تازه يک سيستم تهويه مرکزی درست کردن که فکر کنم هم مربوط به هود آشپزخانه هست و هم دستشويی. بعد وقتی گلاب به روتون میریم دستشويی به صورت خيلی جالبی يک روز بوی قرمه سبزی مياد ، يک روز بوی آش رشته و ... . حالا فکر کنم بعد از يک مدت با توجه به NLP (يا همون شرطی شدن) ممکن بعد ها تو هر دستشويی ياد غذا بيفتم و يا موقع غذا خوردن ياد دستشويی و مخلفاتش !!!! اون قدر سر ميز غذا با اين حرفها اين و اون رو اذيت کردم تا آخرش اين جوری شد !
- به همه اين ها نداشتن انباری رو هم اضافه کنيد !
- ولی هم اينها به تحمل نکردن مشقات خانه گردی در تبريز می ارزيد.
--------------------------
(*) برای طراحی پله ساختمان يک عدد طلايی داريم که طريقه تحقق آن هم به اين صورت است که دو برابر ارتفاع هر پله + طول آن بايد 63 بشود ! هر ترکيبی که در اين تساوی صدق کند جزو راحت ترين پلهها هست و برای بالا رفتن از آن چندان به جان کندن نياز نيست ! راستی پلههای استثنايی تخت جمشيد شامل اين تساوی نمیشه ! به هر حال خانه ما که هر پله ارتفاعی در حدود 63 سانتی متر داره !!!!