شکی نيست که يکی از پايه ای ترين عواملی که بر موسيقی اين مرز و بوم بالاخص موسيقی سنتی تأثير می گذارد ، چيزی نيست جز صدا و سيمای جمهوری اسلامی ايران. کافيست در اين سايت صدا و سيما به دنبال موسيقی بگرديد و با يک صفحه جذاب روبه رو شويد که برای شما موسيقی (البته برای گوش کردن) قرار داده اند. چيزی که اين صفحه را ديدنی می کند طبقه بندی موسيقی از ديد اهالی صدا و سيما است که رياستش سابق بر اين (يا شايد هم همچنان باشد) بر عهده علی معلم دامغانی (شاعر!!) بود. برای اين که کارتان راحت تر باشد و البته در وب هم ثبت شود به ترتيب موضوعات را ليست می کنم (اصل لينک) :
حالا خودتان قضاوت کنيد. کل مجموعه را می شود خلاصه کرد به موسيقی محلی، کودکان ، پاپ، سنتی و جمهوری اسلامی يا نه . لطفاً يکی من را روشن کند که فرق نوحه ، مداحی ، سينه زنی و ... چيست. اصلاً موسيقی مذهبی چه نوع موسيقيست. من تلفيقی را هم نگاه کردم درباره فاطمه و اهل بيت بود. لامصب الان که فکر می کنم می بينم که صدا و سيما 80% برنامه هايش موسيقيست!!! ما نخواهيم صدا و سيما به موسيقی بپردازد که را بايد ببينيم !؟!؟!؟!؟
اخيراً هيچ هدفی پيدا نمی کنم که وبلاگ بنويسم. حس می کنم يک نوع خودخواهی محض شده. هيچ منفعتی برای کسی نداره و من اگر بخواهم بنويسم يک جورايی دارم اسراف می کنم. حس مزحرفی شده. از طرفی هم دلم نمياد اين خراب شده رو ببندم. اصلاً فکرم مريض شده. اين فکر از کجا به مغزم خطور کرد خدا می دونه. مغزم مثل CPU کامپيوتر شده که Fan اش خراب شده. داغ کرده، نيم سوز شده و به همين علت هم با نصف توانايی کار می کنه. اگر CTRL+ALT+DEL اش رو بگيری می بينی پروسس در حد 100 درصد هست ولی بازده 30 - 40 درصد. خلاصه مثل آدم که فکر نمی کنم. به چيزهايی فکر می کنم که دست و پا گير باشه تا راه گشا !
کلی مبانی فنگ شويی هم رعايت کردم ولی لامصب اين انرژی ها «چی» گويا ديگر کارآمد نيستند ! فنگ شويی هم فنگ شويی های قديم. دلم يک تنوع خفن می خواد. از اون ها که تا دو هفته صدای سرنا و دهل از تمام سوراخ های بدن مترنم می شه !!!!